Uwaga! Korzystając z portalu IGKM akceptujesz politykę prywatności i plików cookie Izby

21.02.2012   Urlop na żądanie w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego

  • I. W wyroku Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2008r sygn. akt II PK 26/08 zawarte są następujące tezy istotne, z punktu widzenia pracodawcy, dla właściwej interpretacji przepisu art. 167.2 k.p. dotyczącego urlopu na "żądanie".

Otóż Sąd Najwyższy w uzasadnieniu prawnym stwierdza:
1.) Zgodnie z art. 167.2 k.p. pracodawca jest obowiązany udzielić na żądanie pracownika i w terminie przez niego wskazanym nie więcej niż cztery dni urlopu w każdym roku kalendarzowym. Urlop ten stanowi część urlopu wypoczynkowego przysługującego pracownikowi, wobec czego ma identyczny do urlopu wypoczynkowego charakter prawny i stosuję się do niego wynikające z Kodeksu pracy regulacje urlopowe,
2.) Wniosek urlopowy pracownika jest brany przez pracodawcę pod uwagę, ale nie jest dla niego wiążący. Pracodawca winien go uwzględnić, jeżeli zwolnienie urlopowe we wnioskowanym czasie nie koliduje z koniecznością zapewnienia normalnego toku pracy. Znaczy to, że realizacja prawa pracownika do wypoczynku jest korygowana potrzebami pracodawcy, koniecznością obecności pracownika w zakładzie.
Obowiązek udzielenia "urlopu na żądanie" nie jest więc bezwzględny, a pracodawca może odmówić żądaniu pracownika ze względu na szczególne okoliczności, które powodują, że jego zasługujący na szczególną ochronę wyjątkowy interes wymaga obecności pracownika w pracy.
3) Urlopu "na żądanie" nie może jednostronnie wyznaczyć ani pracodawca wbrew woli pracownika, ani pracownik bez akceptacji pracodawcy.
4) Samo zawiadomienie pracodawcy o rozpoczęciu urlopu nie stanowi podstawy do zwolnienia z wykonywania pracy.
Pracownik nie może rozpocząć urlopu "na żądanie", dopóki pracodawca nie wyrazi na to zgody, czyli nie udzieli mu takiego urlopu, gdyż mogą się zdarzyć sytuacje w których pracodawca może odmówić uwzględnienia żądania pracownika.

  • II. Powyższe stanowisko Sąd Najwyższy powtórzył w pełnym zakresie w późniejszym wyroku z dnia 28 października 2009 roku w sprawie sygn. akt II PK 123/09 z tym, że dodatkowo ustalił dwie wiążące się z urlopem "na żądanie" kwestiami, a mianowicie

uznał, że:
1) udzielenie urlopu wypoczynkowego, także "na żądanie" (art. 1672 k.p), pracownikowi niezdolnemu do pracy z powodu choroby jest niezgodne z prawem oraz
2) niezdolność do pracy wyłącza możliwość korzystania z urlopu zgodnie z jego przeznaczeniem, w związku z czym udzielenie urlopu w okresie niezdolności do pracy jest prawnie niedopuszczalne, także wówczas, gdy pracownik wyraził na to zgodę.

  • III. I jeszcze jeden pogląd w sprawie urlopu "na żądanie" przedstawiony przez Annę Danczyńską w głosie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2008r sygn. akt II PK 162/07 ( teza nr 1 - GSP - Prz. Orz. 2009. 4. 16 ):

"Skorzystanie przez pracownika z urlopu na żądanie w przypadku braku odpowiedzi pracodawcy na skierowany wniosek jest samowolnym wykorzystaniem urlopu i stanowi podstawę do uznania nieobecności w pracy w danym dniu za nieusprawiedliwioną.
(....) Urlop na żądanie ma być udzielony, a nie tylko przyjęty do wiadomości przez pracodawcę i przed zajęciem przez niego stanowiska w tej kwestii pracownik nie jest uprawniony do rozpoczęcia urlopu".

Ocena

+ -
-9


Zobacz/wyślij komentarze (0)koperta