EnglishFrenchGermanPolishRussian

Publiczny transport zbiorowy w czasie epidemii

Od 13 marca 2020 r. trwa stan zagrożenia epidemicznego, a od 20 marca 2020 r. do nadal – stan epidemii. W tym okresie obowiązują przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych [Dz. U. 2020 r. poz. 374 zmienionej nowelizacją z 31 marca 2020 r. [Dz. U. 2020 r. poz. 568], zwanej dalej „specustawą o koronawirusie”.

  1. CO SIĘ ZMIENIŁO ?

Dla branży publicznego transportu zbiorowego istotne są następujące zmiany:

  1. ograniczenie liczby przewożonych pasażerów w okresie od dnia 25 marca 2020 r. do dnia 11 kwietnia 2020 r. do nie więcej osób, niż wynosi połowa miejsc siedzących (§3a ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii [Dz. U. 2020 r. poz. 491],
  2. zawieszenie obowiązku badań lekarskich kierowców (art. 12a ust. 1 pkt 2 specustawy o koronawirusie w związku z art. 39j ustawy o transporcie drogowym),
  3. zawieszenie obowiązku badań psychologicznych kierowców wykonujących przewóz drogowy ((art. 12a ust. 1 pkt 2 specustawy o koronawirusie w związku z art. 39k ustawy o transporcie drogowym),
  4. zwolnienie z obowiązku przestrzegania warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych oraz regularnych specjalnych – pod warunkiem braku rentowności wykonywanych przewozów, będącego skutkiem niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, związanych z przeciwdziałaniem koronawirusowi (art. 15n pkt 2 specustawy o koronawirusie w związku z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym),
  5. dopuszczenie możliwości wykonywania transportu drogowego na podstawie zlecenia przekazanego przez nieposiadającego licencji pośrednika przy przewozie osób (art. 31r pkt 2 specustawy o koronawirusie w związku z art. 27c ustawy o transporcie drogowym),
  6. nowy obowiązek organizatora i operatora, którzy zawarli umowę po przeprowadzeniu postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, niezwłocznego wzajemnego informowania się o trudnościach w realizacji usług transportowych oraz o wpływie innych okoliczności związanych z wystąpieniem koronawirusa na należyte wykonanie tej umowy, o ile taki wpływ wystąpił lub może wystąpić (art. 15r ust. 1 pkt 4 specustawy o koronawirusie). Do informacji organizator lub operator mają obowiązek dołączać oświadczenia lub dokumenty, które mogą dotyczyć w szczególności:

1) nieobecności pracowników lub osób świadczących pracę za wynagrodzeniem na innej podstawie niż stosunek pracy, które uczestniczą lub mogłyby uczestniczyć w realizacji zamówienia;

2) decyzji wydanych przez Głównego Inspektora Sanitarnego lub działającego z jego upoważnienia państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, w związku z przeciwdziałaniem koronawirusowi, nakładających na wykonawcę obowiązek podjęcia określonych czynności zapobiegawczych lub kontrolnych;

3) poleceń wydanych przez wojewodów lub decyzji wydanych przez Prezesa Rady Ministrów związanych z przeciwdziałaniem koronawirusowi;

4) wstrzymania dostaw produktów, komponentów produktu lub materiałów, trudności w dostępie do sprzętu lub trudności w realizacji usług transportowych;

5) powyższych okoliczności w zakresie w jakim dotyczą one podwykonawcy lub dalszego podwykonawcy.

  1. możliwość zmiany wynagrodzenia przewoźnika (art. 15r ust. 4 specustawy o koronawirusie),
  2. możliwość innej zmiany umowy o zamówienie publiczne, polegającej na zmianie (np. wydłużeniu) terminu wykonania umowy, czasowym całkowitym zawieszeniu wykonywania umowy (np. na czas epidemii), zmianie sposobu wykonywania umowy (np. wprowadzenie innego taboru o mniejszej pojemności), zmianie zakresu wzajemnych świadczeń (np. zmiana przebiegu linii lub rozkładu jazdy) (art. 15r ust. 7 specustawy o koronawirusie),
  3. możliwości nienakładania na przewoźników kar umownych za nienależyte wykonywanie umowy bez obaw o naruszenie dyscypliny finansów publicznych i bez obaw, że niedochodzenie kar umownych zostanie uznane za przestępstwo wyrządzenia szkody z art. 296 kodeksu karnego (art. 15s pkt 1 specustawy o koronawirusie).
  4. możliwość uzyskania wyższej kwoty rekompensaty kosztów poniesionych na wykonywanie przewozów przez operatora wykonującego umowę koncesji (przy zmniejszonych przychodach i stałych kosztach rekompensata będzie wyższa),
  5. możliwość bezpośredniego zawarcia nowej umowy koncesji z przewoźnikiem bez ogłaszania takiego zamiaru z rocznym wyprzedzeniem oraz bez  przeprowadzania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub postępowania koncesyjnego z powołaniem się na zakłócenie w świadczeniu usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego w rozumieniu art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym – jeżeli komercyjny przewoźnik zawiesił lub zakończył obsługę określonej linii komunikacyjnej (art. 5 ust. 5 Rozporządzenia 1370 w związku z art. 22 ust. 1 pkt 4 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym).